Χρησιμοποιώ το διεθνές ερωτηματικό (?) και την διεθνή άνω-τελεία (;)
Τις τελευταίες μέρες τού Ιουνίου 2025 έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού με τίτλο – Η φόνισσα των μυρμηγκιών – το οποίο κυκλοφόρησε το 2025 από τις εκδόσεις – διόπτρα – .
1η φορά γνωρίζω αυτήν την συγγραφέα, η οποία είναι αρκετά έτη μικρότερη μου και μέχρι τώρα έχει εκδώσει αρκετά βιβλία. Οι βασικές της σπουδές είναι φιλολογία – φιλοσοφία σε πανεπιστήμιο των Αθηνών και μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο τού Αιγαίου.
Ομολογώ, πως αυτό το βιβλίο της, το διάβασα στα γρήγορα, χωρίς ιδιαίτερη μελέτη. Ο λόγος είναι πως ασχολούμαι κι εγώ με γράψιμο και όταν το βράδυ έκλεινα τον υπολογιστή μου, διάβαζα αυτό το βιβλίο, για να ξεκουράζονται τα μάτια μου από το πολύωρο κοίταγμα στην οθόνη. Ξέρω, πως θα έπρεπε να το μελετήσω καλά και να κρατούσα εμπεριστατωμένες σημειώσεις, αλλά τώρα στα 65 μου έτη, θέλω να γράψω κι εγώ, ότι δεν πρόλαβα να γράψω στα νιάτα μου. Τότε πού δεν είχα χρόνο, επειδή σαν νυχτερινός οδηγός-υπάλληλος ταξί, εργαζόμουν 14 ώρες την νύχτα.
Η δολοφόνος των μυρμηγκιών είναι η Διώνη, μία γυναίκα πού όταν ήταν μικρή, της άρεζε να σκοτώνει μυρμήγκια με τις ρόδες τού ποδηλάτου της. Αργότερα κατάλαβε πως δεν ήταν διόλου σωστή τέτοια κίνηση και πρόσεχε μετά αυτά τα ζωάκια σαν τα μάτια της.
Μού θύμισε αυτό τα δικά μου παιδικά χρόνια, όπου δεν σκότωνα μυρμήγκια, αλλά άνοιγα τις φωλιές τους, για να δω πως είναι το εσωτερικό τους. Ευτυχώς αυτό το έκανα λίγες φορές. Με βοήθησαν κάποιοι να καταλάβω πως για τίποτα δεν πρέπει να καταστρέφουμε το σπίτι τού άλλου. Όπως έρχεται κάποιος ξαφνικά και καταστρέφει το σπίτι μας, το ίδιο έκανα κι εγώ με τα σπίτια των μυρμηγκιών. Μας έλεγαν και οι δάσκαλοι στο δημοτικό, με πόσο κόπο και εργατικότητα χτίζουν τις φωλιές τους, αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα. Από τότε καθόμουν και θαύμαζα αυτές τις φωλιές, χωρίς να προβαίνω στην καταστροφή τους.
Η Διώνη τού βιβλίου ήταν 1 πλάσμα πνευματώδες και συναισθηματικό και ήθελε να προσφέρει πολλά στο κοινωνικό σύνολο. Σπούδασε θεωρητικές επιστήμες και παράλληλα θέατρο. Αυτό το 2ο δεν το γνώριζε ο συντηρητικότατος οικογενειακός της περίγυρος. Μόνο τον παππού της είχε σύμμαχο, αλλά κι αυτός έφυγε νωρίς από την ζωή.
Το θέατρο ήταν το μεγάλο της μεράκι. Ήθελε να παίζει σε παραστάσεις ποιοτικές, οι οποίες θα ψυχαγωγούσαν μεν τον θεατή, αλλά παράλληλα θα τον γέμιζαν με διδάγματα και προβληματισμούς. Αυτό το όνειρο της δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα και της στοίχισε πάρα πολύ.
Την Διώνη την πίεζε το οικογενειακό της περιβάλλον να γίνει δημόσιος υπάλληλος για να έχει έναν μόνιμο μισθό και να μην φοβάται πως θα την απολύσουν κάποτε. Κανείς όμως δεν ρώτησε ποτέ αυτήν την κοπέλα, εάν θέλει και η ίδια να γίνει δημόσιος υπάλληλος. Η ίδια ήθελε να εξασκήσει την επιστήμη της και κυρίως το θέατρο.
Η Διώνη πρώτευσε στις εξετάσεις τού ΑΣΕΠ και διορίστηκε μόνιμη σε μία νεοσύστατη υπηρεσία.
Παντρεύτηκε τον αγαπημένο της Ορέστη, ο οποίος ήταν γιατρός, αλλά επηρεαζόταν κατά πολύ από την γνώμη της μαμάς του.
Η ηρωΐδα μας έθαψε με πολύ λύπη το όνειρο της για το θέατρο και ξεσπούσε στην γραφή και μάλιστα με πολύ επιτυχία. Τα βιβλία της είχαν ευρεία κυκλοφορία. Όμως αυτό το προτέρημα της δεν το χειροκρότησε κανένας δικός της άνθρωπος. Όλοι οι δικοί της το έβλεπαν σαν κάτι πού φέρνει στο σπίτι λίγα επί πλέον χρήματα. Η συγγραφέας Διώνη ποτέ δεν έγραψε για να βγάλει χρήμα. Το έκανε από εσωτερική ανάγκη. Αν μπορούσε, θα μοίραζε δωρεάν όλα της τα βιβλία.
Οι συνάδελφοι της στην υπηρεσία την φθονούσαν, με όλη την σημασία της λέξης. Όχι μόνο γιατί ήταν μία επιτυχημένη συγγραφέας, αλλά και γιατί ήταν πολύ συνειδητή στην δουλειά της, πολύ εργατική και πολύ καταρτισμένη σε όλα.
Το ΑΣΕΠ έφερε μία αδικαιολόγητη έχθρα μεταξύ παλαιών και νέων δημοσίων υπαλλήλων. Οι παλαιοί έβλεπαν με μισό μάτι τούς νέους ταλαντούχους και μορφωμένους συναδέλφους τους. Οι περισσότεροι από τούς παλιούς πού δεν ήξεραν υπολογιστή, δεν ήθελαν και να τον μάθουν καν. Αυτό μού είπε και ένας κύριος στο ταξί, πού μού συστήθηκε ως υπάλληλος μίας εταιρείας πού ανέλαβε να μηχανογραφήσει το δημόσιο.
___ Πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι δεν θέλουν να μάθουν χειρισμό υπολογιστή.
Πέραν αυτού δεν ήθελαν και οι παλιοί να συνεργαστούν με τούς νέους. Το αποτέλεσμα? Ο πολίτης δεν εξυπηρετείται 100%.
Η συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων είναι επιστήμη πού στην Ελλάδα μας δεν έχει ακόμα την πρέπουσα αναγνώριση. Δεν είναι πάντοτε εφικτό να συνεργάζονται 2 και παραπάνω άνθρωποι. Ακόμα και 2 στενοί φίλοι είναι φυσικό να μην μπορούν να συνεργαστούν σε κάποιες δουλειές. Αυτό δεν είναι παράλογο, το παράλογο θα ήταν να μην το αναγνωρίζουν αυτό. Ακόμα και 1 ερωτευμένο ζευγάρι είναι λογικό, να μην μπορεί να δουλέψει μαζί.
Για όλα αυτά πρέπει να υπάρχει ο ψυχολόγος εργασίας, ο οποίος θα ορίζει, ποιοι άνθρωποι θα εργάζονται μαζί και ποιοι χωριστά.
Τέτοια προβλήματα αντιμετώπιζα κι εγώ μέχρι τα 30 μου, πού ήμουν συγκολλητής μετάλλων. Οι εργοδότες μου δεν ήσαν σπουδασμένοι και ώριμοι επιχειρηματίες και αν τούς έλεγες πως δεν μπορείς να συνεργαστείς με τον τάδε, βάλε με άλλον, τότε θα γελούσε, θα αγρίευε και θα σε απειλούσε με απόλυση. Και οι Ελληνικές κυβερνήσεις στήριξαν την οικονομία τού λαού σε τέτοιους εργοδότες.
Επιστρέφω στην Διώνη, η οποία απέκτησε γιο και τον ονόμασε Μάξιμο. Ο άντρας της ο Ορέστης καθοδηγούμενος από την μητέρα του, πίεζε την Διώνη να κάνουν και 2ο παιδί. Κανείς όμως δεν ρώτησε αυτήν την νεαρή μητέρα, εάν θέλει και η ίδια 2ο παιδί.
Αλλά και η Διώνη και ο Ορέστης ουδέποτε ρώτησαν τούς εαυτούς τους, εάν είναι έτοιμοι να παντρευτούν και το κυριότερο εάν είναι έτοιμοι να γίνουν γονείς. Ορέστης-Διώνη αγαπιόντουσαν πολύ, αλλά ακόμα δεν ήσαν έτοιμοι για γάμο και προ παντός για να κάνουν παιδιά.
Έχει πολύ μεγάλη διαφορά, το θέλω κάτι και το κατά πόσο είμαι έτοιμος να δεχτώ αυτό το κάτι.
Διώνη – Ορέστης παντρεύτηκαν κυρίως για να ικανοποιήσουν 1 κοινωνικό γίγνεσθαι και έφεραν παιδί στον κόσμο, χωρίς να ρωτήσουν το γιατί.
Στον εργασιακό της χώρο η Διώνη είχε μόνο 2 συνάδελφους πού την συμπαθούσαν ιδιαίτερα. Την Γλυκερία, πού ήταν αρκετά έτη μεγαλύτερη της και τον όμορφο νεαρό Ζαφειρίου πού υπέκυψε η Διώνη στην γοητεία του και έγινε εραστής της, έμεινε και έγκυος, χωρίς να ξέρει εάν το παιδί ήταν τού άντρα της ή τού εραστή της. Το έκανε αποβολή και αμέσως μετά το μετάνοιωσε πολύ, αλλά και η ζωή της στην συνέχεια άλλαξε συνθέμελα. Ζήτησε διαζύγιο, έφυγε από το σπίτι της και της συμπαραστάθηκε κατά πολύ η εργένισσα Γλυκερία, η οποία είχε βγει στην σύνταξη και της παραχώρησε 1 μικρό διαμέρισμα δίπλα από το δικό της με αξιοπρεπές ενοίκιο.
Ξέκοψε και με τον εραστή της, ο οποίος ήταν και εραστής της προϊσταμένης της, τής Σπυροπούλου, η οποία ήταν κι αυτή παντρεμένη και είχε και μία κόρη. Ο εραστής όμως ξέκοψε από την Σπυροπούλου και ήθελε με πάθος την Διώνη, η οποία δεν επαναλάμβανε με τίποτα αυτό της το λάθος.
Οι συντροφιές της ήσαν το γράψιμο, ο γιός της πού ερχόταν να την βλέπει κάπου-κάπου και η Γλυκερία πού τα απογεύματα έπιναν καφέ μαζί, αλλά μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων. Ποτέ η Διώνη δεν αποκάλυψε στην Γλυκερία τα βαθιά της μυστικά.
Στις συντροφιές της Διώνης προστέθηκε ο Λεωνίδας, 1 μικρό, υπάκουο και πιστό σκυλί, πού το έβγαζε βόλτα κάθε μέρα.
Στην υπηρεσία της ανέβηκε σκαλοπάτια και έγινε διευθύντρια με το σπαθί της. Η προϊσταμένη της η Σπυροπούλου έγινε τώρα υφισταμένη της, κάτι πού δεν της κάθισε καλά και κινούσε μετά γη και ουρανό για να ρίξει την Διώνη, η οποία Διώνη λίγο πριν την προαγωγή της, αποκάλυψε μία οικονομική απάτη της Σπυροπούλου σε βάρος τού δημόσιου.
Η Διώνη δεν κατήγγειλε από φθόνο την Σπυροπούλου, αλλά από εντιμότητα και το ίδιο θα έκανε και σε κάθε συνάδελφο της και σε κάθε άνθρωπο. Στην υπηρεσία της εάν η Διώνη δεν έβγαζε στην επιφάνεια αυτήν την απάτη, θα την πλήρωνε στο τέλος η ίδια.
Είναι πολύ άσχημο να μην παραδεχόμαστε την ανωτερότητα τού άλλου, ακόμα κι αν είναι πολλά έτη μικρότερος μας κι ας μην έχει την ίδια επαγγελματική πείρα μ’ εμάς.
Η Διώνη έγινε επάξια προϊσταμένη, ενώ η Σπυροπούλου είχε βάλει τα μεγάλα μέσα και δεν της καθόταν διόλου καλά πού η πρώην υφισταμένη της έγινε τώρα προϊσταμένη δική της. Πανούργα κατά πολύ η Σπυροπούλου έφτασε στο σημείο να δασκαλέψει την κόρη της, να καταγγείλει πως την βίασε ο Μάξιμος και έτσι να καταλήξει στην φυλακή ο γιός της Διώνης, για κάτι πού δεν έκανε ποτέ του.
Συνεχίζοντας η Σπυροπούλου κατηγόρησε την Διώνη, ότι σαν συγγραφέας δεν ζήτησε άδεια να εκδώσει το βιβλίο της, όπως όριζε η υπηρεσία.
Επίσης, διόλου δεν κάθισε καλά στην Σπυροπούλου πού ο εραστής της ήταν και εραστής της Διώνης και αυτός ο εραστής και συνάδελφος τους δεν ήθελε πλέον την Σπυροπούλου, αλλά περίμενε υπομονετικά την Διώνη, να ξανά πέσει στην αγκαλιά του.
Η πανούργα η Σπυροπούλου είχε και τις γνωριμίες της στα πειθαρχικά και γνωμοδοτικά, τα οποία θεώρησαν ένοχη την Διώνη και η Διώνη μετά από έναν διαπληκτισμό μ’ αυτήν την τόσο κακιά γυναίκα, άρπαξε έναν μεταλλικό χαρτοκόπτη και της τον κάρφωσε στο λαιμό. Κατόπιν η Διώνη πήγε στο σπίτι της και αποπειράθηκε να βάλει τέλος στην ζωή της, αλλά χωρίς επιτυχία.
Οι 2 γυναίκες νοσηλεύονταν νοσοκομείο σε βαριά κατάσταση. Το θύμα υπέκυψε γρήγορα, η Διώνη επέζησε αλλά έμεινε αρκετές μέρες στο νοσοκομείο.
Η Γλυκερία έσωσε την ζωή της Διώνης. Αυτή ειδοποίησε ασθενοφόρο όταν την είδε να είναι αναίσθητη και γεμάτη αίματα μέσα στο σπίτι της. Βασικά την έσωσε ο Λεωνίδας ο οποίος γάβγιζε συνέχεια, καλώντας έτσι σε βοήθεια.
Η Γλυκερία όσες μέρες ήταν στην εντατική η Διώνη και δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, μπήκε μέσα στο σπίτι της, άνοιξε τον υπολογιστή της και με μεγάλη έκπληξη είδε γραμμένα όλα τα μυστικά της. Όσες μέρες τα μελετούσε αυτά η Γλυκερία, την κρατούσε συντροφιά ο Λεωνίδας, ο οποίος αν και σκυλί, καταλάβαινε τα πάντα και περίμενε με μεγάλη υπομονή, να βγει η αφεντικίνα του από το νοσοκομείο και να τον ξανά σφίξει στην αγκαλιά της.
Ήταν χειμώνας τότε, έκανε πολύ κρύο και 1 σπουργίτι χτυπούσε το βράδυ το τζάμι και ζητούσε να μπει μέσα να βρει ζεστασιά. Η Γλυκερία άνοιξε το παράθυρο, έβαλε μέσα το σπουργίτι και τού πρόσφερε νερό και τροφή. Δεν άφηνε όμως και τον Λεωνίδα χωρίς περιποίηση και τον έπαιρνε μαζί της κάθε μέρα, όταν πήγαινε στο νοσοκομείο, να ρωτά για την κατάσταση της υγείας τής φίλης της. Ο Λεωνίδας δέχτηκε με χαρά το σπουργίτι και τού άρεζε να το βλέπει να πετά μέσα στο σπίτι, να ζητά το πρωΐ, χτυπώντας πάλι το τζάμι, να το αφήσουν να φύγει να πετάξει και να ξανάρθει μετά το βράδυ.
Η Γλυκερία περνούσε ώρες ατέλειωτες στην οθόνη τού υπολογιστή, διαβάζοντας φοβερές αλήθειες.
Την υπόθεση ανέλαβε ένας εργένης και οξυδερκής αστυνομικός, ο οποίος σε συνεργασία με την Γλυκερία κατάλαβε το κακό παρελθόν τού θύματος και έβγαλε από την φυλακή τον Μάξιμο.
Ο δε εραστής πήγε σ’ αυτόν τον αστυνομικό και τούλεγε πως αυτός είναι ο δολοφόνος, για να σώσει την Διώνη. Ο αστυνομικός με το όνομα Ανεμογιάννης δεν έτρωγε κουτόχορτο, τον έδιωξε και τον επέπληξε δριμύτατα πού χωρίς ντροπή, φορούσε κέρατα σε 2 παντρεμένους άντρες.
Το να είσαι εραστής ή ερωμένη δεν είναι μαγκιά, είναι τελείως το αντίθετο.
Η Διώνη όταν βγήκε από το νοσοκομείο, μπήκε στην φυλακή, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια. Μετά από 3α χρόνια βγήκε με βραχιολάκι. Έξω από την φυλακή την περίμεναν δημοσιογράφοι-φωτογράφοι με βροχή ερωτήσεων, αλλά η Διώνη χωρίς να διαμαρτύρεται δεν απαντούσε σε κανέναν. Η προσοχή της ήταν λίγο μετά τούς δημοσιογράφους, εκεί πού την περίμεναν να την σφίξουν πάλι στην αγκαλιά τους, ο Ορέστης ο άντρας της, ο Μάξιμος ο γιός της, η αγαπημένη της φίλη η Γλυκερία και ο πιο πιστός της φίλος, ο Λεωνίδας, πού 1ος έτρεξε να χωθεί στην αγκαλιά της.
Επέστρεψε η Διώνη στο σπίτι της, δίπλα από την Γλυκερία και μαζί της έμεναν ο Ορέστης και ο Μάξιμος. Ο Λεωνίδας ήθελε να τον βγάζει βόλτα, αλλά νομίζω πως η Διώνη με το βραχιολάκι δεν επιτρεπόταν ν’ απομακρύνεται από το σπίτι της.
Την συντροφιά της εκτός από τα 3α αρσενικά και την Γλυκερία, ήταν και ο αστυνόμος Ανεμογιάννης, ο οποίος ερχόταν να πιει καφέ με όλους αυτούς και να γευτεί τα φαγητά και τα γλυκά της Γλυκερίας.
Ο εραστής μάταια στηνόταν κάτω απ’ αυτό το σπίτι, προσμένοντας να βγει στο παράθυρο η Διώνη και να του πει το ναι. Η Διώνη άνοιγε κάθε βράδυ το παράθυρο, μόνο και μόνο για να μπει μέσα το σπουργίτι πού κι αυτό έγινε ένα με αυτούς.